„Hej” nie jest złą wiadomością dlatego, że jest nudne. Jest złe dlatego, że nic nie daje drugiej osobie do roboty. Ona czyta „hej” i ma przed sobą pustą kartkę: musi wymyślić temat, zacząć rozmowę i jeszcze zgadnąć, czego ty właściwie chcesz. To dużo pracy za zero sygnału, że jesteś kimś konkretnym.
Pierwsza wiadomość na Tinderze ma jedno zadanie: ułatwić odpowiedź. Tyle. Nie ma zaimponować, nie ma rozbawić do łez, nie ma „zbudować napięcia”. Ma sprawić, że napisanie czegoś z powrotem zajmuje dziesięć sekund i jest przyjemne.
Dlaczego „hej” nie działa, skoro wszyscy je piszą?
Wyobraź sobie, że dostajesz dwadzieścia wiadomości dziennie i osiemnaście z nich brzmi identycznie. Nie chodzi o to, że autorzy są nudni. Chodzi o to, że nie da się ich od siebie odróżnić, więc odpowiedź na którąkolwiek jest loterią.
Druga rzecz: „hej” wysyła ukryty komunikat. Mówi „zrobiłem minimum, teraz twoja kolej”. Większość ludzi to wyczuwa, nawet jeśli nie nazywa tego wprost. Odpowiadają albo z grzeczności, albo wcale, a rozmowa z grzeczności gaśnie po trzech zdaniach.
Trzecia: swipe’ujesz szybko, ona też. Jest spora szansa, że przesunęła twoje zdjęcie w prawo bez czytania opisu i po dwóch godzinach nie pamięta, kim jesteś. Twoja wiadomość jest jedynym kontekstem, jaki ma. Jeśli ten kontekst brzmi „hej”, musi sama wrócić na twój profil, obejrzeć zdjęcia i zdecydować, czy chce jej się. Każdy dodatkowy krok to okazja, żeby odłożyć telefon.
Nie twierdzę, że „hej” nigdy nie dostaje odpowiedzi. Dostaje, zwłaszcza jeśli zdjęcia zrobiły swoje. Ale wtedy pracuje profil, nie wiadomość, a ty nie masz nad tym kontroli. Nad pierwszym zdaniem masz.
Co właściwie napisać, żeby ktoś chciał odpowiedzieć?
Działa prosty schemat: jedna obserwacja z profilu plus jedno pytanie otwarte. Dwa zdania. Czasem półtora.
Obserwacja pokazuje, że patrzyłeś. Pytanie daje jej coś, na co można odpowiedzieć bez wysiłku. Razem robią wrażenie, że piszesz do niej, a nie do dwudziestu osób naraz, bo zwyczajnie tak jest.
Kilka przykładów, żeby to nie zostało w abstrakcji.
Profil: zdjęcie z gór, w opisie „kawa > ludzie przed południem”. Wiadomość: „Te góry to Tatry czy coś dalej? I trochę pytam jako człowiek, który też nie istnieje przed drugą kawą.”
Profil: trzy zdjęcia z psem, bio puste. Wiadomość: „Pies wygląda, jakby to on miał konto, a ty mu tylko pomagasz. Jak ma na imię i kto kogo wyprowadza?”
Profil: zdjęcie z koncertu, w opisie nazwa zespołu, o którym nic nie wiesz. Wiadomość: „Nie znam tego zespołu i trochę mnie to gryzie. Od której piosenki zacząć, żeby zrozumieć, o co chodzi?”
Zwróć uwagę, czego tu nie ma. Nie ma komplementu urody. Nie ma „jak minął dzień”. Nie ma tekstu, który równie dobrze mógłby pójść do kogokolwiek. Każda z tych wiadomości daje konkretną rzecz do powiedzenia i jednocześnie mówi coś o tobie: że jesteś ciekawy, że masz poczucie humoru, że nie udajesz, że znasz się na wszystkim.
Jeśli profil jest naprawdę pusty, bez bio i z trzema selfie w samochodzie, trudniej. Wtedy zamiast udawać, że coś znalazłeś, zapytaj o coś, co dotyczy sytuacji: „Twój profil jest podejrzanie oszczędny. Testujesz, czy ktoś napisze mimo wszystko, czy po prostu nie znosisz pisania o sobie?” To uczciwe i daje temat.
Jakich otwarć lepiej nie używać?
Komplement urody jako całe otwarcie. „Ładne oczy”, „świetnie wyglądasz na tym zdjęciu”. Problem nie polega na tym, że to niegrzeczne. Problem polega na tym, że nie ma na to odpowiedzi poza „dzięki”. Rozmowa kończy się, zanim się zacznie. Komplement działa znacznie lepiej w trzeciej wiadomości niż w pierwszej, bo wtedy znaczy coś konkretnego, a nie „zobaczyłem zdjęcie”.
Teksty na podryw. Gotowce z internetu mają jedną wadę: ona prawdopodobnie już je widziała. Dostaje sygnał, że kopiujesz i wklejasz. Pisałem o tym szerzej w tekście jak poznać dziewczynę na Tinderze bez tekstów na podryw, bo to dotyczy całego podejścia do aplikacji, a nie samego pierwszego zdania.
Negowanie i „lekkie dokuczanie”. Krążą po internecie porady, żeby w pierwszej wiadomości rzucić drobną złośliwość, bo to ponoć buduje napięcie. Nie polecam. Nie znasz tej osoby, nie wiesz, w co trafiasz, a wiadomość, która ma być przekorna, w tekście czyta się po prostu jak chamstwo. Ryzyko jest asymetryczne: zyskujesz niewiele, tracisz całą rozmowę.
Wiadomość o długości eseju. Pięć zdań o tym, co cię urzekło w jej profilu, to za dużo na start. Druga strona czuje presję, żeby odpowiedzieć równie obszernie, a nie ma na to ochoty o 22:40 w łóżku. Krótko znaczy łatwiej.
Pytanie o spotkanie w pierwszym zdaniu. „Kawa w weekend?” bez żadnej rozmowy przed czasem wygląda jak hurtowa wysyłka. Czasem zadziała, zwykle nie. Dwie, trzy wymiany wiadomości wystarczą, żeby propozycja brzmiała jak kontynuacja czegoś, a nie jak formularz.
I jeszcze „co słychać”. Odpowiedź brzmi „wszystko ok, a u ciebie” i stoicie w miejscu.
Ile czekać na odpowiedź i co robić, gdy jej nie ma?
Nic nie robić. Serio, to jest cała odpowiedź na drugą część pytania.
Brak odpowiedzi na Tinderze nie jest informacją o tobie. Jest informacją o tym, że ktoś ma dwieście dopasowań, pracę, znajomych i telefon, który bzyczy cały dzień. Czasem wiadomość przepada w powiadomieniach. Czasem ktoś przeczytał, pomyślał „odpiszę później” i później nie nadeszło. Czasem po prostu nie zainteresowało.
Czego unikać: dopisywania po dobie „halo?”, „nie gryzę”, „widzę, że przeczytałaś”. To zamienia brak odpowiedzi w nieprzyjemną sytuację dla obu stron i praktycznie nigdy nie odwraca sytuacji. Jedno przypomnienie po kilku dniach, lekkie i bez pretensji, jest w porządku, ale tylko jedno i tylko wtedy, gdy masz coś nowego do powiedzenia.
Jeżeli zauważasz u siebie, że każdy brak odpowiedzi psuje ci wieczór, to sygnał wart uwagi, choć niekoniecznie dotyczący aplikacji. Aplikacje są akurat świetnym narzędziem do zbierania odrzuceń w ilościach hurtowych, więc jeśli jesteś w okresie, w którym mocno to przeżywasz, sensowniej jest zmniejszyć tempo, niż zaciskać zęby. A jeśli to szerszy problem z nastrojem, rozmowa z psychologiem da więcej niż jakakolwiek porada o pisaniu wiadomości.
Jak przejść od pierwszej wiadomości do rozmowy, która gdzieś prowadzi?
Pierwsza wiadomość to tylko otwarcie drzwi. Dalej jest wymiana, w której większość rozmów umiera z nudów, nie z konfliktu.
Prosta zasada: w każdej swojej wiadomości zostaw coś, na co da się zareagować. Jeśli ona pyta „a ty co robisz w weekendy?”, nie odpowiadaj „różnie”. Odpowiedz „zwykle rower albo nic, w zeszłą sobotę wyszło nic i wcale nie żałuję. A ty masz jakiś weekendowy rytuał?”. Jedno zdanie o sobie, jedno pytanie z powrotem. To nie jest technika, to zwykła uprzejmość w rozmowie.
Druga zasada: nie przeciągaj. Pisanie przez dwa tygodnie buduje wyobrażenie, które potem zderza się z rzeczywistością przy stoliku. Kiedy rozmowa idzie dobrze, zaproponuj spotkanie. Zwykle po kilkunastu wiadomościach widać, czy jest o czym gadać. Propozycja może być prosta: „Fajnie się pisze, ale wolę rozmawiać. Masz ochotę na kawę w czwartek albo piątek?”. Konkretny dzień zamiast „kiedyś” ułatwia odpowiedź dokładnie tak samo, jak konkret w pierwszej wiadomości.
Trzecia: nie przenoś całej bliskości do czatu. Długie nocne rozmowy o życiu potrafią być wciągające, ale tworzą poczucie zażyłości, którego nie ma pokrycia w rzeczywistości. Spotkanie wtedy bywa dziwne, bo oboje czujecie, że powinniście się już znać, a nie znacie się wcale.
Jeśli rozmowa dojdzie do etapu umawiania się, przyda się pomyśleć, gdzie w ogóle iść. Zebrałem to w tekście o tym, gdzie pójść na pierwszą randkę, bo miejsce potrafi zrobić więcej szkody niż jakakolwiek niezręczna wiadomość. A kiedy randka już się odbędzie, zostaje pytanie, co napisać następnego dnia.
Dla osób, które chcą przejść przez całość od dopasowania do pierwszego spotkania w jednym miejscu, przygotowałem przewodnik po pierwszej randce. Nie ma tam gotowych tekstów do kopiowania, bo one nie działają. Jest to, jak rozmawiać, żeby druga osoba chciała zostać dłużej.
Czy to samo działa na innych aplikacjach?
W dużej mierze tak, choć układ rozmowy bywa inny. Na Badoo więcej dzieje się przez reakcje i odwiedziny profilu, przez co pierwsza wiadomość ma trochę inny ciężar. Porównałem te dwa podejścia w tekście o tym, jak poznać dziewczynę na Badoo.
Jeśli dopiero zaczynasz z aplikacjami i czujesz, że wszystko w nich jest dla ciebie obce, zacznij od tekstu o tym, jak poznać dziewczynę w internecie. Tam jest rzecz, która poprzedza pisanie wiadomości: co napisać o sobie, żeby ktoś miał o co zaczepić.
Reszta to praktyka. Pierwsze dziesięć wiadomości będzie sztywnych, bo każde nowe zachowanie na początku jest sztywne. Potem robi się naturalnie, bo przestajesz myśleć o formule i zaczynasz po prostu zauważać, co jest ciekawego w czyimś profilu. I to zauważanie, nie żadna technika, jest tym, co widać po drugiej stronie.
Często zadawane pytania
Czy wiadomość z żartem jest lepsza niż zwykłe pytanie?
Nie zawsze. Żart działa, gdy wynika z profilu, a nie z zapasu gotowych tekstów. Jeśli humor nie przychodzi ci naturalnie w pisaniu, bezpieczniejsze jest ciekawe pytanie. Nieudany żart kosztuje więcej niż zwykłe, szczere zdanie.
Ile czasu po dopasowaniu powinienem napisać?
Kiedy masz chwilę i pomysł. Czekanie trzech dni „żeby nie wyjść na zdesperowanego” nie ma sensu, bo po trzech dniach ona nie pamięta dopasowania. Napisanie w ciągu doby jest w porządku i nic o tobie złego nie mówi.
Co, jeśli jej profil nie ma bio ani nic ciekawego na zdjęciach?
Zagadaj o samą sytuację: o pusty profil, o to, czy aplikacja jest dla niej nowa, czy już ma dość. Da się z tego zrobić rozmowę. Można też odpuścić, bo pusty profil często oznacza konto, które rzadko bywa otwierane.
Czy powinienem pisać do wszystkich dopasowań?
Nie musisz. Pisanie do dziesięciu osób dziennie szybko zmienia się w pracę biurową i słychać to w wiadomościach. Trzy osoby, do których naprawdę masz co napisać, dają lepsze rozmowy niż trzydzieści skopiowanych otwarć.
Czy mogę od razu zaproponować numer telefonu albo Instagram?
Możesz, ale wcześnie bywa to odbierane jako pośpiech albo próba ominięcia aplikacji. Sensowniej po kilku wymianach, kiedy rozmowa sama się rozkręciła. Jeśli druga osoba odmawia, przyjmij to bez negocjowania.



