Większość opisów na Tinderze wygląda jak skrócone CV albo jak ogłoszenie z portalu z używanymi samochodami. „Spontaniczny, z dystansem do siebie, szukam kogoś na dobre i złe”. Nikt tego nie czyta w nadziei, że znajdzie tam prawdę o człowieku. Czyta po to, żeby sprawdzić jedną rzecz: czy jest się o co zaczepić.
I to jest cała funkcja bio. Nie przekonać. Nie sprzedać. Dać drugiej osobie punkt zaczepienia, żeby mogła napisać coś innego niż „hej”.
Po co komu w ogóle opis na Tinderze, skoro liczą się zdjęcia?
Zdjęcia decydują o tym, czy ktoś się zatrzyma. Opis decyduje o tym, co się stanie potem. To dwie różne role i mylenie ich kończy się albo pustym bio, albo bio napisanym tak, jakby miało kogoś przekonać do swipe’a w prawo. Nie przekona.
Jeśli zdjęcia masz słabe, żadne zdanie tego nie nadrobi, i uczciwie: zacznij od nich, bo to tam leży największa dźwignia. Rozpisałem to osobno w tekście o tym, które zdjęcia działają i dlaczego. Opis jest drugim krokiem, nie pierwszym.
Co robi dobre bio, kiedy zdjęcia już zadziałały? Trzy rzeczy, w tej kolejności.
Po pierwsze, potwierdza, że za profilem stoi człowiek, a nie bot ani konto wystawione na sprzedaż usług. Brzmi banalnie, ale kobiety na aplikacjach randkowych odsiewają głównie fałszywe konta i w pierwszej sekundzie szukają sygnału, że to prawdziwa osoba. Dwa zdania o czymś specyficznym załatwiają sprawę lepiej niż cokolwiek innego.
Po drugie, filtruje. Jeśli napiszesz, że wstajesz o piątej i biegasz, część osób odpadnie. Dobrze. Chcesz, żeby odpadły teraz, a nie po trzech tygodniach pisania.
Po trzecie, daje zaczepkę. Jedno konkretne zdanie, na które da się odpowiedzieć pytaniem. To jest najbardziej niedoceniana funkcja opisu, bo działa na korzyść osoby po drugiej stronie, nie twoją. A właśnie dlatego działa.
Dlaczego lista przymiotników nie mówi nic o tobie?
„Ambitny, z poczuciem humoru, lubię podróże i dobre jedzenie.” Przeczytaj to jeszcze raz i zadaj sobie pytanie: ilu ludzi na tej aplikacji mogłoby wkleić dokładnie to samo pod swoje zdjęcie? Kilkaset tysięcy. Zdanie, które pasuje do każdego, nie opisuje nikogo.
Problem z przymiotnikami jest głębszy niż banał. Przymiotnik to ocena, którą wystawiasz sam sobie. Mówisz „jestem zabawny” i prosisz obcą osobę, żeby wzięła to na wiarę. Nikt nie bierze. Ocena od osoby ocenianej jest warta tyle, co recenzja restauracji napisana przez właściciela.
Konkret działa inaczej. Konkret to fakt, z którego czytelnik sam wyciąga wniosek. „Przegrałem w tym roku dwa turnieje szachowe z dziećmi poniżej dwunastu lat” nigdzie nie mówi „mam dystans do siebie”, a jednak dokładnie to komunikuje. I mówi jeszcze, że grasz w szachy, że chodzisz na turnieje, że nie jesteś w tym świetny. Trzy informacje w jednym zdaniu, zero autoreklamy.
Zamiana działa dla prawie każdego przymiotnika:
- zamiast „lubię gotować”: „sos pomidorowy robię z puszki, bo przez trzy lata próbowałem ze świeżych i było gorzej”
- zamiast „kocham podróże”: „ostatnie trzy wyjazdy to Bieszczady, bo tanio i cicho”
- zamiast „aktywny”: „we wtorki siatkówka, w niedziele nic”
- zamiast „szukam poważnego związku”: „nie jestem tu na jedną noc, ale też nie planuję wesela w czerwcu”
Zwróć uwagę, że żaden z tych konkretów nie jest szczególnie imponujący. Puszka pomidorów. Bieszczady, bo tanio. To nie przypadek. Imponujące rzeczy brzmią jak przechwałka nawet wtedy, kiedy są prawdziwe, a zwykłe rzeczy brzmią jak człowiek.
Co konkretnie wpisać w opis na Tinderze?
Struktura, która sprawdza się w prawie każdym przypadku, ma trzy części i mieści się w pięciu linijkach. Dłużej nikt nie czyta.
Część pierwsza: gdzie jesteś w życiu. Jedno zdanie, które ustawia kontekst. Miasto, czym się zajmujesz, albo etap: po rozwodzie, świeżo po przeprowadzce, w trakcie studiów zaocznych. Nie musisz podawać zawodu, jeśli nie chcesz, ale coś, co osadza cię w rzeczywistości, bardzo pomaga. „Wróciłem do Krakowa po sześciu latach w Niemczech” robi więcej niż trzy zdania o osobowości.
Część druga: dwa albo trzy konkrety, czym zajmujesz wolny czas. Nie lista hobby, tylko rzeczy, które faktycznie robiłeś w ostatnim miesiącu. Test jest prosty: jeśli nie robiłeś tego od dwóch lat, to nie jest twoje hobby, tylko wspomnienie. Wpisywanie „wspinaczka” dlatego, że byłeś dwa razy na ściance w 2019, kończy się niezręczną rozmową z kimś, kto wspina się co tydzień.
Część trzecia: zaczepka. Jedno zdanie, które zaprasza do odpowiedzi. Może być pytaniem („polecajcie dobre knajpy z pierogami, bo wszystkie już sprawdziłem i jestem rozczarowany”), może być zdaniem z luką, którą ktoś zechce wypełnić („mam teorię, że nikt naprawdę nie lubi sushi”). Nie musi być dowcipne. Musi być łatwe do podchwycenia.
I to wszystko. Trzy części, cztery do sześciu zdań, żadnej listy emoji zastępującej treść.
To, co dzieje się potem, rozpisałem osobno: co napisać w pierwszej wiadomości zamiast „hej”. Dobre bio i dobra pierwsza wiadomość to ten sam mechanizm widziany z dwóch stron: jedno i drugie ma dać drugiej osobie coś, na co da się zareagować.
Czego lepiej nie wpisywać, nawet jeśli to prawda?
Są zdania prawdziwe, które szkodzą, bo mówią o tobie coś innego niż myślisz.
Pierwsza grupa to listy wymagań. „Bez dzieci”, „tylko szczupłe”, „nie piszę do osób, które nie odpisują w ciągu doby”, „jeśli szukasz sponsora, to nie tu”. Każde z tych zdań może być szczere. Wszystkie razem budują obraz człowieka, który przyszedł tu rozczarowany i gotowy do kłótni. Preferencje masz prawo mieć, ale od ich egzekwowania są swipe’y, nie bio.
Druga grupa to żale na aplikację i na płeć przeciwną. „Tinder to już nie to samo”, „podobno kobiety nie piszą pierwsze”. To jest sygnał, że przychodzisz z bagażem, a nikt nie chce być pierwszą osobą, która ten bagaż rozpakuje.
Trzecia grupa to ironia, której nie da się odróżnić od szczerości. Żart „jestem beznadziejny we wszystkim, nie wiem po co tu jestem” przeczytany przez obcą osobę bez znajomości twojego tonu brzmi po prostu jak depresyjne zdanie. Autoironia działa, kiedy dotyczy konkretu (szachy z dziećmi), a nie kiedy dotyczy ciebie jako całości.
Czwarta grupa to cytaty. Paulo Coelho, Bukowski, cytat z serialu. Cytat mówi, co lubisz czytać, i absolutnie nic więcej.
Jeszcze jedna rzecz, trudniejsza. Nie wpisuj zdań, które mają sprawdzić, czy ktoś jest ciebie wart. „Zobaczymy, czy masz coś ciekawego do powiedzenia” to test, a testy na starcie znajomości nie budują niczego poza napięciem. Nie ma zestawu słów, po których ktoś musi cię chcieć. Są słowa, przez które tracisz ludzi, którzy by chcieli, i to jest jedyna kategoria, nad którą masz kontrolę.
Jak sprawdzić, czy opis działa, zanim go opublikujesz?
Cztery testy, każdy zajmuje minutę.
Test podmiany. Zakryj swoje imię i zdjęcie, przeczytaj bio i zapytaj: czy to mógłby napisać ktoś inny? Jeśli tak, nie ma tam jeszcze ciebie. Wróć do przymiotników i zamień każdy na konkret.
Test pytania. Przeczytaj i wymyśl pytanie, które ktoś mógłby zadać po lekturze. Jeśli nie umiesz wymyślić ani jednego, twoje bio jest zamknięte. Jeśli wymyślasz trzy, jest dobrze.
Test głośnego czytania. Przeczytaj na głos. Zdania, przy których się krzywisz, usuń. Zwykle to te, które brzmią najbardziej „profilowo”.
Test znajomej. Pokaż osobie, która cię zna, i zapytaj nie „czy dobre”, tylko „czy to brzmi jak ja”. To inne pytanie i daje inną odpowiedź. Osoby znające cię na żywo bardzo szybko wyłapują, kiedy udajesz kogoś gładszego, niż jesteś. Pisałem o tym szerzej w tekście o tym, jak poznawać kogoś w internecie, nie udając kogoś innego.
Nie wiem, ile match’y da ci dobre bio. Nikt tego uczciwie nie wie, bo zależy to od zdjęć, miasta, wieku, godziny i stu rzeczy poza twoją kontrolą. Wiem natomiast, że opis napisany konkretem daje rozmowy, które nie umierają po trzeciej wiadomości, bo jest w nim o czym mówić.
Czy to samo bio zadziała na innych aplikacjach?
Mniej więcej, ale nie w całości. Na Tinderze masz mało miejsca i ludzie przewijają szybko, więc konkret musi być w pierwszej linijce. Aplikacje z dłuższymi profilami i pytaniami pozwalają rozwinąć, i tam krótkie bio wygląda na lenistwo. Różnice między platformami rozpisałem w tekście o tym, czym Badoo różni się od Tindera. Po pięćdziesiątce reguły też się trochę przesuwają, o czym osobno w tekście o aplikacjach randkowych po 50-tce.
Zasada, która nie zmienia się nigdzie: piszesz o tym, co naprawdę robisz, w zdaniach, które naprawdę wypowiadasz. Reszta to kosmetyka.
Najtrudniejsze zwykle nie jest napisanie bio, tylko moment, w którym rozmowa ma się zamienić w spotkanie. Jeśli to jest twoje miejsce zacięcia, zebrałem całość w przewodniku o pierwszej randce: od ustalenia terminu po pierwsze piętnaście minut przy stoliku. A jeśli jesteś krok wcześniej i chodzi ci o samo prowadzenie rozmowy, zajrzyj do tekstu o tym, jak poznać dziewczynę na Tinderze bez tekstów na podryw.
Często zadawane pytania
Jak długi powinien być opis na Tinderze?
Cztery do sześciu zdań. Krócej niż dwa zdania wygląda na brak zaangażowania albo na konto fałszywe, dłużej niż sześć mało kto czyta do końca. Jeśli masz dużo do powiedzenia, zostaw najlepsze trzy konkrety, a resztę zachowaj na rozmowę.
Czy pusty opis na Tinderze to duży błąd?
To nie dyskwalifikacja, ale zabiera ci jedyne narzędzie, przez które możesz ułatwić komuś napisanie pierwszej wiadomości. Puste bio przy dobrych zdjęciach da match’e, tylko częściej kończące się ciszą, bo nie ma od czego zacząć rozmowy.
Czy w opisie wypada napisać, że szuka się poważnego związku?
Wypada, jeśli zrobisz to jednym spokojnym zdaniem i bez listy warunków. „Szukam czegoś na dłużej” jest w porządku. „Nie piszcie do mnie, jeśli szukacie przygody” brzmi jak regulamin i odstrasza również osoby, które szukają tego samego co ty.
Co zrobić, jeśli naprawdę nie mam ciekawego hobby?
Nie masz, i to jest zupełnie normalne. Napisz, co robiłeś w zeszłą sobotę, co oglądasz wieczorami, czego słuchasz w drodze do pracy. „W weekend głównie śpię i czytam kryminały” to prawdziwe zdanie o człowieku i działa lepiej niż wymyślona wspinaczka.
Czy emoji w opisie szkodzą?
Dwa albo trzy nie przeszkadzają, jeśli coś dodają. Problem zaczyna się, kiedy emoji zastępują treść: rząd ikonek piwa, samolotu i piłki nie mówi nic poza tym, że nie chciało ci się napisać zdania.



