Gdy partner nie chce seksu oralnego: co to znaczy i co dalej

Odmowa dotyczy czynności, nie ciebie. Kiedy partner mówi „nie chcę”, dostajesz informację o jego granicy, a nie ocenę twojego ciała ani wyrok na związek. Problem polega na tym, że w łóżku, w połowie wieczoru, który miał wyglądać inaczej, obie te rzeczy brzmią identycznie.

Piszę o tym osobno, bo z pytań, które trafiają do tego klastra, wynika jedna powtarzalna rzecz. Ludzie rzadko pytają, jak kogoś przekonać. Pytają, co ta odmowa oznacza. To dobre pytanie, bo odpowiedź decyduje o tym, co zrobisz przez następne dni, a akurat te dni potrafią zrobić w związku więcej szkody niż sam brak seksu oralnego.

Co właściwie znaczy „nie chcę seksu oralnego”?

Zdanie „nie chcę” ma kilka wersji i każda prowadzi gdzie indziej. Zanim cokolwiek ustalisz, sprawdź, którą usłyszałeś.

„Nie chcę teraz” dotyczy dzisiejszego wieczoru. Zmęczenie, napięty dzień, kiepskie samopoczucie, brak ochoty na cokolwiek. To zdanie nie wymaga żadnej rozmowy poza krótkim „okej”.

„Nie chcę w ten sposób” dotyczy przebiegu, nie czynności. Za szybko, za mocno, za nagle, bez uprzedzenia, zawsze w tej samej kolejności. Tu da się coś ustalić i zwykle to najłatwiejszy wariant.

„Nie chcę tego robić” i „nie chcę, żebyś mi to robił” to dwie zupełnie różne sprawy. Pierwsze dotyczy roli dającej, drugie przyjmującej. Ludzie mylą je nagminnie i prowadzą rozmowę o czymś, czego partner wcale nie odmówił. Jeśli nie wiesz, o którą stronę chodzi, zapytaj wprost, zanim dołożysz do tego interpretację.

„Nie chcę nigdy” to granica stała. Istnieje i ma prawo istnieć. Nie każda jest do przesunięcia, a założenie, że każdą da się ruszyć przy odpowiedniej dawce cierpliwości, jest po prostu nieprawdziwe.

Dlaczego partner nie chce seksu oralnego?

Powody bywają fizjologiczne, biograficzne albo po prostu takie, że dana osoba nie ma na to ochoty. Ten ostatni jest wystarczający i nie wymaga uzasadnienia, choć w praktyce rzadko występuje sam.

Najczęstsza przyczyna fizjologiczna po stronie osoby dającej to odruch wymiotny. Uruchamia go podrażnienie tylnej ściany gardła i podniebienia miękkiego, a próg jego wyzwolenia jest u ludzi różny i w dużej mierze niezależny od chęci. Ktoś, kto go ma nisko, nie „przesadza”. Opisałem to szerzej w tekście o odruchu wymiotnym przy seksie oralnym, razem z tym, co faktycznie go zmniejsza.

Drugi częsty powód to obawy o higienę i zapach, po obu stronach. Osoba przyjmująca bywa spięta tym, jak zostanie odebrana, osoba dająca tym, czego się spodziewa. Rozmowa o tym jest krępująca, ale krótka, i zwykle rozbraja sprawę szybciej niż jakakolwiek technika. Zebrałem to w tekście o higienie przed seksem oralnym.

Trzeci to kwestia zakończenia, czyli to, co dzieje się z nasieniem. Dla części osób cała niechęć sprowadza się właśnie do tego jednego momentu, a nie do całej czynności. To bywa do ustalenia w jednej rozmowie, o czym piszę w tekście czy połykać.

Czwarty powód jest biograficzny: wcześniejszy związek, w którym ktoś był do tego naciskany, przekroczona granica, wyśmianie, doświadczenie przemocy seksualnej. Tu nie ma miejsca na negocjacje i nie ma miejsca na „spróbujmy jeszcze raz, teraz będzie inaczej”. Jest miejsce na przyjęcie informacji i, jeśli partner tego chce, na pomoc specjalisty.

Piąty to ból. Przy seksie oralnym dotyczy zwykle osoby przyjmującej i bywa objawem czegoś, co ma nazwę medyczną: infekcji, stanu zapalnego, zmian skórnych, suchości śluzówki, wulwodynii. Ból podczas kontaktu seksualnego nie jest czymś, co się przeczekuje. Jeśli odmowa ma takie podłoże, właściwym adresatem jest lekarz, nie partner. Rzeczowy opis bolesnego seksu i tego, kiedy zgłosić się po pomoc, znajdziesz w serwisie NHS. Obawa przed zakażeniem też bywa realnym powodem, a rozwiązuje ją rozmowa o badaniach i użycie barier mechanicznych, prezerwatywy albo chusteczki lateksowej.

Jak zareagować w chwili, gdy słyszysz odmowę?

Reakcja w pierwszych sekundach waży więcej niż cała późniejsza rozmowa. Partner sprawdza w tym momencie jedną rzecz: czy powiedzenie „nie” jest u ciebie bezpieczne. Jeśli odpowiedź brzmi „nie bardzo”, następnym razem usłyszysz zgodę, której nie ma, i to jest gorszy scenariusz niż odmowa.

Powiedz krótko, że okej, i rób dalej to, co robiliście. Bez pauzy na zastanowienie, bez westchnięcia, bez pytania „ale dlaczego”. Pytanie o powód w tym momencie zamienia granicę w temat do obrony, a partner jest wtedy najmniej gotowy, żeby cokolwiek tłumaczyć.

Nie odwracaj się do ściany i nie przerywaj wieczoru. Milczenie po odmowie jest karą, nawet jeśli nie jest tak pomyślane, i działa dokładnie jak ciche dni, tylko w gorszym miejscu. Jeśli nie dasz rady udawać spokoju, powiedz to zwykłymi słowami: „trochę mi głupio, ale to nie jest na ciebie, daj mi chwilę”.

Nie proś drugi raz tego samego wieczoru. Druga prośba po odmowie przestaje być prośbą.

O co zapytać później, żeby to nie zabrzmiało jak przesłuchanie?

Rozmowę prowadzi się w ubraniu, poza sypialnią, w porze, w której nikt nie jest ani pijany, ani śpiący. Celem nie jest zmiana decyzji. Celem jest dowiedzieć się, z czym dokładnie masz do czynienia.

Zacznij od zdania o sobie, nie o partnerze. „Chciałbym o czymś pogadać, nie żeby cię do czegoś namówić, tylko żeby wiedzieć, jak jest.” Potem zadaj jedno pytanie i zamilcz na tyle długo, żeby ktoś zdążył pomyśleć.

Pytania, które otwierają: „to jest raczej nie teraz, czy raczej nigdy?”, „coś konkretnego w tym jest nieprzyjemne, czy całość?”, „a gdyby to było odwrotnie, ty mnie, to inna sprawa?”. Pytania, które zamykają: „dlaczego nie”, „z nim mogłaś?”, „to co, nigdy już?”.

Jeśli usłyszysz odpowiedź niepełną, zostaw ją niepełną. Ludzie często sami nie wiedzą, skąd im się to bierze, i naciskanie na uzasadnienie zamienia rozmowę w egzamin. Mechanikę takich rozmów rozpisałem w tekście o tym, jak rozmawiać o potrzebach, a samo formułowanie prośby w tekście o tym, jak poprosić o seks oralny.

Co zrobić z własnym rozczarowaniem?

Nazwać je i nie wysyłać po partnera. To, że przyjmujesz czyjąś granicę, nie znaczy, że masz udawać obojętność. Można powiedzieć: „brakuje mi tego i trochę mnie to uwiera”, i jednocześnie nie oczekiwać, że ktoś to naprawi. Różnica między tymi dwiema rzeczami jest cała w tym, co robisz po wypowiedzeniu zdania.

Potem sprawdź, czego naprawdę ci brakuje. Czasem chodzi o samą czynność. Częściej o to, co się z nią wiąże: poczucie, że ktoś cię chce, że jest w tym zaangażowany, że bliskość nie została zredukowana do jednego powtarzalnego scenariusza. Jeśli tak, to jest materiał do zupełnie innej rozmowy i do innych rzeczy w łóżku. O odbudowie tej warstwy piszę w tekście o bliskości w związku, a dłuższa wersja, z ćwiczeniami na rozmowę i na dotyk bez celu, jest w Najdłuższym pocałunku.

Zostaje wariant najtrudniejszy: granica jest stała, a dla ciebie ta forma bliskości jest naprawdę ważna. Wtedy uczciwe jest powiedzieć to na głos, bez szantażu i bez terminu. Nie wiem, czy w konkretnym związku to się da pogodzić. To zależy od tego, ile ważnych rzeczy macie poza tym i czy oboje potraficie rozmawiać o seksie bez robienia z tego reklamacji. Milczenie i narastająca pretensja nie są trzecią opcją, tylko rozłożoną w czasie wersją rozstania.

Kiedy to jest temat dla specjalisty?

Umów konsultację, jeśli odmowa wiąże się z bólem, z nagłą zmianą ochoty na seks bez wyraźnej przyczyny, z unikaniem jakiegokolwiek dotyku albo z doświadczeniem przemocy w przeszłości. Również wtedy, gdy rozmowa o tym kończy się u was awanturą za każdym razem. Listę certyfikowanych seksuologów prowadzi Polskie Towarzystwo Seksuologiczne.

Granica, której nie da się przesunąć, nie jest porażką związku. Jest informacją, którą dostaliście wcześniej niż później. Reszta tekstów o seksie oralnym zakłada zgodę obu stron i bez niej nie ma do czego się zabierać.