Blisko i Szczerze Blisko i szczerze o relacjach

Jak poderwać dziewczynę: dlaczego techniki nie działają

15 min czytania

Krótka odpowiedź

Nie ma zestawu zachowań, po którym kobieta musi cię chcieć. Techniki podrywu sprzedają poczucie kontroli, którego nikt nie ma. Realnie zmieniasz dwie rzeczy: liczbę rozmów, które zaczynasz, i to, czy w rozmowie jesteś czytelny. Reszta to dopasowanie, na które nie masz wpływu. Odrzucenie nie znaczy, że zrobiłeś coś źle.

Okładka artykułu „Jak poderwać dziewczynę: dlaczego techniki nie działają”

Nie istnieje sekwencja zdań, spojrzeń i gestów, po której konkretna kobieta musi się tobą zainteresować. Nie dlatego, że nikt jej jeszcze nie odkrył, tylko dlatego, że po drugiej stronie stoi osoba z własnym gustem, własnym humorem na ten konkretny wtorek i życiem, w którym ty jesteś jednym z wielu bodźców. Jeśli szukasz procedury, dostaniesz albo kłamstwo, albo coś zupełnie innego sprzedanego pod nazwą procedury.

To nie znaczy, że wszystko jest poza twoim wpływem. Sporo zależy od ciebie. Po prostu nie to, co obiecuje branża podrywu. Nie zdecydujesz, czy ta jedna kobieta cię zechce. Zdecydujesz, z iloma ludźmi w ogóle rozmawiasz, czy po dwóch minutach wiadomo, o co ci chodzi, i czy jesteś kimś, przy kim da się spędzić wieczór bez poczucia, że bierze się udział w czyimś projekcie.

Piszę ten tekst, bo trafia tu sporo mężczyzn, którzy czytali fora, oglądali filmy z numerkami na telefonie i wyszli z tego z poczuciem, że albo mają zostać kimś, kim nie są, albo odpuścić. To fałszywy wybór.

Dlaczego pytanie „jak poderwać dziewczynę” jest źle postawione?

Samo sformułowanie zakłada, że masz przed sobą zamek, a gdzieś istnieje szyfr. Że kobieta to układ, który przy odpowiedniej kolejności bodźców wyda określoną reakcję. Przy takim założeniu każda porażka znaczy jedno: zły szyfr, trzeba poszukać lepszego. I tak przez lata.

Problem w tym, że to założenie zmienia twoje zachowanie, zanim jeszcze otworzysz usta. Jeśli myślisz w kategoriach „jak ją zdobyć”, traktujesz rozmówczynię jak przeszkodę między tobą a wynikiem. Ludzie to czują. Nie przez jakąś intuicję z filmów, tylko dlatego, że człowiek nastawiony na wynik słucha inaczej. Czeka na swoją kolej, zamiast reagować. Odpowiada tym, co przygotował, a nie tym, co pasuje. Rozmowa robi się lekko nie na miejscu i trudno wskazać dlaczego.

Lepsze pytanie brzmi: jak doprowadzić do tego, żeby kobiety, którym mógłbym się spodobać, w ogóle miały szansę się o tym przekonać. Różnica nie jest kosmetyczna. Pierwsza wersja każe ci przekonywać wszystkie. Druga każe ci być dostępnym i czytelnym dla tych, które i tak byłyby zainteresowane, gdyby wiedziały, że istniejesz i czego chcesz.

Trzymam się w tym jednego zdania, które powtarzam na tym blogu w różnych kontekstach: nie ma zachowań, po których ktoś musi cię chcieć. Są zachowania, dzięki którym nie tracisz tych, którzy by chcieli. Cała reszta tego artykułu jest o tej drugiej kategorii.

Co właściwie obiecują techniki podrywu i co się dzieje naprawdę?

Zestaw jest dość stały, niezależnie od tego, czy nazywa się to PUA, „grą” czy nowoczesnym coachingiem randkowym. Negowanie, czyli komplement z wbitą szpilką, żeby obniżyć jej poczucie pewności. Push-pull, czyli naprzemienne zbliżanie się i chłodnięcie. Udawana obojętność i zasada czekania z odpisaniem. Gotowe otwarcia. Stopniowane dotykanie, wprowadzane niezależnie od tego, co ona robi. Rutyny z pytaniami, które mają wywołać „emocjonalną huśtawkę”.

Wszystko to łączy jedno założenie: że zainteresowanie da się wyprodukować przez odpowiednie naciśnięcie. Że kobieta, która nie jest tobą zainteresowana, zmieni zdanie, jeśli dostanie odpowiednią dawkę niepewności.

Dlaczego ludzie przysięgają, że to działa? Bo faktycznie coś się zmienia, tylko nie to, co myślą. Facet, który wchodzi w kurs podrywu, zaczyna zagadywać codziennie zamiast nie zagadywać w ogóle. Przy takiej częstotliwości coś się w końcu wydarzy. Sama liczba prób nie jest techniką, ale wygląda jak technika, jeśli sprzedaje ci ją ktoś, kto na tym zarabia. Do tego dochodzi efekt selekcji opowieści: nikt nie nagrywa wszystkich nieudanych zaczepek, nagrywa się tę jedną, w której ktoś się uśmiechnął.

Druga rzecz, którą techniki naprawdę dają, to ulga. Masz scenariusz, więc nie musisz stać z pustą głową. Lęk spada, bo nie improwizujesz. To autentyczna wartość i nie zamierzam udawać, że jej nie ma. Tylko cena jest wysoka, bo scenariusz zastępuje kontakt. Trudno jednocześnie odgrywać rolę i zauważyć, że ona przed chwilą powiedziała coś, co ją naprawdę obchodzi.

Trzecia sprawa jest najpoważniejsza. Techniki oparte na obniżaniu czyjejś pewności siebie i na budowaniu niepokoju filtrują ludzi w bardzo określony sposób. Przyciągają osoby, które reagują na presję i niejasność, często dlatego, że mają za sobą relacje, w których tak właśnie wyglądała bliskość. Jeśli chcesz związku, w którym jest spokojnie, to jest dokładnie odwrotny filtr niż potrzebujesz. Dostajesz partnerkę dopasowaną do postaci, którą grałeś, a nie do siebie. I musisz grać dalej, bo w dniu, w którym przestaniesz, zacznie się rozjazd.

Jest jeszcze czwarty koszt, rzadziej nazywany. Mężczyzna, który przez rok traktuje każdą rozmowę jako próbę skuteczności, uczy się patrzeć na kobiety jak na zadania. To zostaje. Potem w związku trudno przestawić się na tryb, w którym druga osoba ma po prostu swoje zdanie, a nie stawia opór do pokonania.

Co naprawdę zmienia twoje szanse?

Krótka lista. Żadna z tych rzeczy nie gwarantuje wyniku, wszystkie przesuwają szanse.

Liczba rozmów. To najbardziej nudna i najbardziej niedoceniana zmienna. Mężczyzna, który w ciągu miesiąca odezwał się do trzech kobiet, i ten, który odezwał się do trzydziestu, mają zupełnie inne doświadczenie świata, choć żaden z nich nie zrobił nic lepiej od drugiego. Przy trzech rozmowach każde „nie” wygląda jak werdykt. Przy trzydziestu widać, że ludzie mówią „nie” z tysiąca powodów, które nie mają z tobą wiele wspólnego.

Czytelność. Po krótkiej chwili powinno być jasne, że rozmawiasz z nią, bo ci się podoba, a nie dlatego, że akurat stoisz obok. Nie chodzi o deklaracje miłości przy kasie. Chodzi o to, żeby nie udawać przypadku. Większość nieporozumień między mężczyznami a kobietami na tym etapie bierze się z zakamuflowanego zainteresowania: on jest miły i czeka, aż ona się domyśli, ona zakłada, że jest po prostu miły, i po trzech miesiącach obie strony są rozczarowane.

Umiejętność zakończenia. Brzmi dziwnie, ale to jedna z najważniejszych rzeczy. Jeśli potrafisz powiedzieć „ok, to miłego dnia” i odejść bez urazy w głosie, rozmowy, które zaczynasz, przestają być ryzykowne dla drugiej strony. Kobieta, która wie, że może odmówić bez sceny, znacznie chętniej daje szansę na te pierwsze dwie minuty.

Życie, o którym da się opowiedzieć. Nie w sensie imponowania. W sensie posiadania własnych zajęć, ludzi i spraw, przez co nie potrzebujesz, żeby ta jedna znajomość uratowała ci tydzień. Desperacja jest wyczuwalna i jest ciężka. Nie dlatego, że kobiety gardzą samotnymi mężczyznami, tylko dlatego, że nikt nie chce być czyjąś jedyną atrakcją.

Zadbanie o siebie. To podłoga, nie dźwignia. Czysty, pasujący ubiór i podstawowa higiena nie sprawiają, że ktoś cię zechce. Ich brak sprawia, że nie zechce nikt, kto by mógł. Różnica jest istotna, bo chroni przed wiarą, że kolejna fryzura coś przewróci.

Zauważ, czego na tej liście nie ma. Nie ma żadnego zdania, które masz powiedzieć. Nie ma kolejności kroków. Nie ma triku na numer telefonu.

Jak zacząć rozmowę z kobietą, której nie znasz?

Najpierw rzecz, którą trzeba powiedzieć uczciwie: zaczepianie nieznajomych w przestrzeni publicznej ma niski wskaźnik powodzenia i wysokie ryzyko, że druga osoba poczuje się niekomfortowo. Nie dlatego, że jesteś groźny, tylko dlatego, że ona nie wie, czy jesteś. Kobieta w drodze z pracy ocenia sytuację w kilka sekund i brak informacji przesuwa tę ocenę w stronę ostrożności. Jeśli to rozumiesz, możesz zrobić dwie rzeczy, które zmieniają całą sytuację: skrócić dystans do informacji i zostawić wyjście.

Kontekst decyduje o tym, czy w ogóle zaczynać. Są miejsca, gdzie rozmowa z nieznajomym jest normalna: kolejka, wesele znajomych, kurs, siłownia w strefie wspólnej, sklep z płytami, przystanek przy opóźnionym autobusie. I są sytuacje, w których kobieta wyraźnie zamknęła się na kontakt: słuchawki, książka, bieg, praca za ladą, z której nie może odejść. Ta ostatnia kategoria jest szczególnie nieuczciwa, bo barmanka czy sprzedawczyni nie może ci powiedzieć „nie mam ochoty”, nie ryzykując reakcji klienta.

Samo otwarcie może wyglądać banalnie i tak ma być. Trzy elementy: odniesienie do sytuacji, w której oboje jesteście, jedno zdanie o tobie, żeby nie było przesłuchania, i wyjście.

W praktyce brzmi to mniej więcej tak: „Przepraszam, zagadam na chwilę, bo stoimy tu od dziesięciu minut i wyglądasz na równie zirytowaną jak ja. Jestem Michał.” Albo: „Słuchaj, podoba mi się twoja kurtka i trochę mi głupio, ale chciałem cię zagadać. Masz minutę, czy lecisz?”

Ta ostatnia część, „czy lecisz”, robi więcej niż cały pierwszy człon. Daje jej gotową, grzeczną odmowę. Jeśli powie, że leci, dostajesz szybkie i tanie „nie” zamiast dziesięciu minut uprzejmego męczenia się. Jeśli zostanie, wiesz, że została z wyboru.

Dalej nie ma scenariusza. Jest rozmowa, czyli naprzemienne mówienie o rzeczach, które jedno z was wniosło. Jedyna rada techniczna, jaką mam, dotyczy pytań: pytaj o konkret, nie o kategorię. „Co studiujesz” produkuje jedno słowo. „I co, dobrze wybrałaś?” produkuje historię. Konkret daje drugiej osobie miejsce, żeby pokazała, jaka jest, a nie żeby podała dane.

Jeśli rozmowa idzie dobrze, zaproponuj spotkanie, zanim zrobi się niezręcznie. Nie zbieraj numeru jako trofeum. Powiedz wprost, że chciałbyś się spotkać na kawę, i zapytaj, czy ma na to ochotę. Numer bez propozycji zwykle umiera w telefonie.

Skąd wiedzieć, że to „nie”, skoro nikt tego nie mówi wprost?

To jest ten fragment, który techniki podrywu przerabiają na „opór do przełamania”, i to jest moment, w którym robi się z nich coś nieprzyjemnego. Założenie, że „nie” oznacza „spróbuj mocniej”, jest fałszywe i kosztowne dla obu stron.

Większość odmów w polskich realiach jest zawoalowana. Wygląda to tak: odpowiedzi krótkie i grzeczne, zero pytań zwrotnych, ciało odwrócone, wzrok na telefonie, śmiech o pół sekundy za późno, „może kiedyś”, „zobaczymy”, „jestem teraz strasznie zajęta”. Kobiety uczą się tego języka, bo bezpośrednia odmowa bywa dla nich ryzykowna. Twoim zadaniem nie jest wymuszanie jasności, tylko umiejętność czytania.

Przyjmij prostą zasadę: brak entuzjazmu traktuj jak odmowę. Nie jak „być może przy lepszym argumencie”. Jak odmowę. Jeśli ktoś jest zainteresowany, zwykle to widać: zadaje pytania, podtrzymuje wątek, sam proponuje termin. Letnie reakcje są informacją.

Co z tym zrobić w praktyce? Zwijasz rozmowę sam, zanim ona będzie musiała. „Ok, to nie przeszkadzam, miłego.” Bez ironii, bez docinki na pożegnanie, bez wymuszania ostatniego słowa. Ten sposób wyjścia jest ważniejszy, niż się wydaje, bo to po nim ludzie cię zapamiętują. Zdarza się, że ktoś odmówi w poniedziałek, a w czwartek, spotkawszy cię ponownie, zagada pierwszy, bo za pierwszym razem nie zrobiłeś z tego problemu.

Nie proś o uzasadnienie. „Ale dlaczego?” stawia ją w roli, w której ma ci wytłumaczyć własne preferencje. Nikt nie musi.

Co zrobić z odrzuceniem, żeby nie zżerało cię przez tydzień?

Najpierw rzecz, której nie powiem: że odrzucenie nie boli. Boli, czasem nieproporcjonalnie do sytuacji, zwłaszcza jeśli przed zagadaniem długo się nakręcałeś. Udawanie, że dojrzały mężczyzna przechodzi nad tym do porządku, jest kolejną wersją gry.

Co pomaga, to zmiana tego, co odrzucenie w ogóle znaczy. Kobieta, która mówi „nie”, nie oceniła twojej wartości jako człowieka, bo jej nie zna. Oceniła, czy w tej chwili chce spędzić z tobą czas. Na to składa się twój wygląd, jej nastrój, to, czy właśnie wyszła ze związku, czy ma ochotę na kogokolwiek, czy spieszy się do dentysty, i jeszcze dwadzieścia rzeczy spoza twojego zasięgu. To decyzja o dopasowaniu, nie werdykt.

Rzeczy, które pogarszają sprawę: tłumaczenie się, negocjowanie, wysyłanie trzeciej wiadomości po dwóch bez odpowiedzi, wracanie do tematu „bo chyba mnie źle zrozumiałaś”. Każda z nich wydłuża moment, w którym jeszcze nie przyjąłeś odpowiedzi do wiadomości.

Rzeczy, które pomagają: mieć co robić zaraz potem. Nie analizować rozmowy zdanie po zdaniu, bo nie da się zrekonstruować cudzych motywów z własnej pamięci. Powiedzieć o tym komuś, jeśli masz komu. I dać sobie prawo do tego, że przez godzinę będzie głupio.

Jeśli jednak sama myśl o zagadaniu wywołuje u ciebie objawy fizyczne, jeśli od lat unikasz sytuacji towarzyskich, jeśli po odrzuceniu wpadasz w stan, który trwa tygodniami, to nie jest kwestia techniki randkowej. Lęk społeczny i depresja są dobrze opisane i dobrze leczone, a żaden poradnik ich nie ruszy. Rozmowa z psychologiem albo psychoterapeutą da ci więcej niż sto artykułów takich jak ten. Piszę to serio, nie jako formułkę na końcu.

Czy w aplikacjach randkowych obowiązuje to samo?

Zasady są te same, zmienia się tylko rozkład trudności. Online nie musisz przełamywać obcości w przestrzeni publicznej, za to konkurujesz o uwagę z kilkudziesięcioma innymi profilami w tej samej chwili i zostajesz oceniony zanim powiesz słowo.

Z profilem jest podobnie jak z czytelnością w rozmowie: ma filtrować, nie sprzedawać. Zdjęcia aktualne, twarz widoczna, przynajmniej jedno pokazujące cię w sytuacji, którą naprawdę lubisz. Opis krótki i konkretny, z rzeczami, które da się podchwycić. Profil napisany tak, żeby podobał się wszystkim, nie podoba się nikomu, bo nie daje żadnego zaczepienia. Różnice między serwisami są realne i mają znaczenie dla tego, jak piszesz pierwszą wiadomość, więcej o tym w tekście o tym, jak poznać dziewczynę na Badoo. Jeśli jesteś po czterdziestce albo pięćdziesiątce, zasady gry wyglądają jeszcze inaczej i opisałem je osobno w tekście o aplikacjach randkowych po 50-tce.

Pierwsza wiadomość: odnieś się do czegoś z jej profilu i zadaj jedno pytanie. Bez „hej”, bez „co słychać”, bez kopiowanego żartu. I bez komplementów dotyczących ciała, bo one w pierwszej wiadomości przesuwają całą rozmowę w jeden rejestr, zanim ona zdecyduje, czy go chce.

Drugie: nie przedłużaj pisania w nieskończoność. Po kilku wymianach zaproponuj spotkanie. Dwa tygodnie pisania buduje wyobrażenie, które potem zderza się z rzeczywistością i zwykle przegrywa. Jeśli nie wiesz, gdzie to spotkanie umówić, mam osobny tekst o tym, gdzie na pierwszą randkę, żeby miejsce nie przeszkadzało w rozmowie. A to, co napiszesz następnego dnia, ma większe znaczenie niż cały wieczór, dlatego poświęciłem temu wpis o tym, co napisać po pierwszej randce.

Jeśli chcesz mieć to wszystko w jednym miejscu, razem z przygotowaniem do pierwszego spotkania i tym, co robić, gdy rozmowa się zacina, zebrałem to w przewodniku o pierwszej randce.

Co zostaje, kiedy odrzucisz techniki?

To jest obawa, którą słyszę najczęściej: „jeśli przestanę grać, nie zostanie nic, bo sam z siebie jestem nudny”. Weźmy typową sytuację. Mężczyzna po trzydziestce, pracujący dużo, bez większego życia towarzyskiego, który przez ostatnie lata czytał o podrywie więcej, niż rozmawiał z kobietami. Jego problemem nie jest brak technik. Jego problemem jest to, że nie ma o czym opowiadać, bo nic nie robi, i nie ma gdzie kogokolwiek poznać, bo nigdzie nie bywa.

Z tym da się coś zrobić, tylko to nie jest kurs randkowy. To jest decyzja, żeby raz w tygodniu wyjść z domu w miejsce, gdzie są ludzie i powtarzalność: zajęcia, grupa biegowa, wspinaczka, chór, planszówki, wolontariat. Powtarzalność jest tu najważniejsza, bo większość par poznaje się przez wielokrotny kontakt, a nie przez jednorazowe zaczepienie. Przy czwartym spotkaniu nie musisz nikogo zagadywać z zaskoczenia, bo jesteś już częścią krajobrazu.

Zostaje też ciekawość. Brzmi miękko, działa twardo. Człowiek, który naprawdę chce wiedzieć, co ta druga osoba myśli, zadaje lepsze pytania niż ktokolwiek z listą gotowców, bo reaguje na odpowiedź zamiast ją przeczekiwać. Nie da się tego udawać dłużej niż kwadrans.

Zostaje flirt rozumiany jako coś wzajemnego. Nie jako wywieranie wpływu, tylko jako zabawa dwóch osób, które się sobie przyglądają i trochę przy tym żartują. Flirt jednostronny to nie flirt, to prezentacja. Jeśli ona nie odbija piłki, nie ma czego kontynuować.

I zostaje jasność co do tego, czego chcesz. Mężczyzna, który szuka związku, i mężczyzna, który szuka czegoś lekkiego, powinni mówić różne rzeczy i na różnym etapie. Ukrywanie jednego pod drugim prawie zawsze kończy się czyjąś krzywdą. Powiedzenie na drugiej randce „szukam czegoś poważnego” nie odstrasza kobiet, które szukają tego samego. Odstrasza te, z którymi i tak byś się rozjechał za trzy miesiące.

Na koniec rzecz z pogranicza: kontakt fizyczny. Techniki uczą eskalacji według harmonogramu, co jest dokładnie złym pomysłem, bo zamienia dotyk w sprawdzian, a nie odpowiedź. Dotyk ma wynikać z tego, co się dzieje między wami, i ma być odwracalny, czyli taki, przy którym druga osoba może się bez słowa wycofać. O tym, kiedy warto zapytać przed pocałunkiem, a kiedy pytanie psuje moment, pisałem w tekście o tym, czy pytać o pocałunek.

Mężczyzna, który zagaduje do kobiet, mówi wprost, czego chce, i spokojnie przyjmuje odmowę, będzie odrzucany. Często. To nie jest wada metody, to jest koszt uczestnictwa. Techniki podrywu sprzedają obietnicę, że da się ten koszt obejść, i to jest jedyny powód, dla którego ktokolwiek je kupuje.

Często zadawane pytania

Czy komplementy działają?

Zależy, czego dotyczą. Komplement o wyglądzie powiedziany przez nieznajomego w pierwszym zdaniu jest informacją o tobie, nie o niej, i zwykle nie robi nic poza zasygnalizowaniem zainteresowania. Lepiej działa komplement o rzeczy, którą wybrała: książka, kurtka, sposób, w jaki coś powiedziała. Pokazuje, że patrzysz na konkretną osobę. Nadmiar komplementów z kolei obniża ich wartość i brzmi jak próba kupienia przychylności.

Czy trzeba czekać z odpisywaniem, żeby nie wyjść na zdesperowanego?

Nie. Reguły typu „odpisz po trzech godzinach” to gra w dostępność, która kosztuje więcej, niż daje. Jeśli masz czas, odpisz. Jeśli nie masz, odpisz później, bo akurat żyłeś swoim życiem. Problemem nie jest szybkie odpisywanie, tylko pisanie pięciu wiadomości pod rząd bez odpowiedzi. Różnica polega na tym, czy reagujesz na drugą osobę, czy ją zasypujesz.

Czy zaczepianie na ulicy to zawsze zły pomysł?

Nie zawsze, ale prawie zawsze jest trudniejsze, niż się wydaje, i częściej niż inne sytuacje stawia kobietę w niekomfortowej pozycji. Jeśli to robisz, rób krótko, powiedz od razu, po co zagadujesz, i daj wyraźne wyjście. Odpuść, gdy widzisz słuchawki, pośpiech, telefon przy uchu albo pracę, z której nie może odejść. Miejsca z naturalnym powodem do rozmowy dają nieporównanie lepsze szanse.

Jestem nieśmiały. Czy mam udawać pewnego siebie?

Udawanie działa krótko i męczy. Zamiast grać pewność, zmniejsz stawkę: rozmawiaj z ludźmi w sytuacjach, w których nic nie zależy od wyniku, pytaj o drobiazgi, przyzwyczajaj się do bycia zauważonym. Nieśmiałość przestaje przeszkadzać, kiedy przestajesz ją ukrywać, bo zdanie „trochę głupio mi tak zagadywać” jest rozbrajające, a udawany luz nie. Jeśli lęk jest silny i trwa latami, pomoc psychoterapeuty da więcej niż jakakolwiek porada randkowa.

Czy przyjaźń może przejść w coś więcej?

Może, ale nie przez czekanie. Jeśli od roku jesteś blisko kogoś i liczysz, że sama się domyśli, prawdopodobnie już założyła, że nie jesteś zainteresowany. Powiedzenie wprost, że widzisz w niej coś więcej, kończy jeden z dwóch stanów: albo zaczyna się inna relacja, albo przestajesz tracić czas na scenariusz, który nie istnieje. Ryzyko jest realne, przyjaźń może się zmienić. Niewypowiedzenie tego też ją zmienia, tylko wolniej.

Autor

Mr. Touch

Mr. Touch to pseudonim, pod którym piszę ten blog. Piszę o relacjach konkretnie i bez coachingowego patosu: o randkach, pierwszym pocałunku, randkowaniu po pięćdziesiątce i bliskości w długim związku. Bez technik podrywu, bez zmyślonych badań i bez obiecywania, że wszystko się ułoży.

Przeczytaj też